Gebroken voet

Een week voordat de zomervakantie zou beginnen had Jort een moment van dikke vette pech. Hij was die dag naar de zorgboerderij geweest en eenmaal thuis wilde hij natuurlijk meteen op de boerderij aan het werk. Papa reed met de shovel om een pallet in de schuur te zetten. Jort stond met onze stagiair van een afstandje te kijken hoe dat ging. In een split second bedacht Jort zich, sprong op de rijdende shovel, stapte naast het trappetje en belandde met zijn voet onder de shovelband. Hij schreeuwde het uit van de pijn en zijn voet zag gelijk al blauw en gezwollen. Foute boel. Na een telefoontje met de huisarts ben ik rechtstreeks met hem naar het ziekenhuis gereden. Onderweg in de auto was hij al van alles aan het prakkiseren. Hij had zelf al wel door dat het mis was en hij vroeg zich af hoe hij dan nu op de trekker moest rijden, met zijn been omhoog. Op mijn telefoon zocht hij met Google spraak druk naar ‘plankje voor in de trekker’ en ‘trekkerplank’. De resultaten die dat opleverde waren voornamelijk houten borrelplanken met een gebrandmerkte trekker erop! ;-)

Op de spoedeisende hulp werden we gelukkig heel snel geholpen. Er werden röntgenfoto’s gemaakt en een CT scan en daaruit bleek dat bijna alle middenvoetbeentjes en de voetwortels breuken hebben en helaas deels zelfs verbrijzeld zijn. Ook de enkelbanden zijn beschadigd. Door de stalen neus in zijn klompen zijn z’n tenen gelukkig gespaard gebleven. Hij kreeg gips en de dringende oproep om zijn voet absoluut niet te belasten. Dus been omhoog en tv kijken, een doos pijnstillers mee en over een week terugkomen voor controle. De arts vermeldde er richting mij aan toe dat het ernstig was, rust voor nu het allerbelangrijkste was en wenste me veel sterkte de komende maanden…

Eenmaal thuis hebben we Jort geïnstalleerd op de bank, regelden we een rolstoel en krukken en moesten we wel even bijkomen van dit nieuws. Hoe kon dit nu gebeuren? Hoe gaan we hem in vredesnaam rustig houden?? En ook: daar gaat de zomervakantie.. We hadden nog geen concrete plannen voor de vakantie gemaakt. We kwamen er niet helemaal uit wat we wilden en besloten om in augustus dan nog maar last minute wat te boeken. Misschien moest het zo zijn.

De eerste dagen waren pittig. Hij kreeg elke 4 uur pijnstillers en die mochten niet tegelijk met zijn reguliere medicatie. Het betekende dat hij maar liefst 9 medicijnmomenten per dag had. Ik sliep op een matrasje naast zijn bed, omdat ik het niet vertrouwde dat hij zou blijven liggen. De wekker stond ‘s nachts om 02.00 uur, 06.00 en 07.00 uur voor pillen. Ik deed die nachten amper een oog dicht. Na drie dagen leek de ergste pijn wel weg en konden we wat medicijnmomenten skippen waardoor het iets draaglijker werd. 

Na een week moest Jort zich weer melden bij het ziekenhuis en werden er opnieuw foto’s gemaakt. Het is complex voetletsel door de vele botten die gebroken, afgebrokkeld en deels verbrijzeld zijn, maar het goede nieuws is dat alles wel goed op z’n plaats staat. Dat betekende dat hij niet hoeft te worden geopereerd met pennen en plaatjes. Dat is heel positief voor zijn herstel. De arts heeft goede hoop dat het goed kan herstellen, mits zijn voet voldoende rust krijgt. En dat betekent in totaal sowieso 6 weken volledige rust en absoluut niet belasten. Daarna gaan ze het opnieuw beoordelen. Voorlopig kan Jort dus helemaal niks doen. Niet in de trekker, niet op de shovel. Gelukkig kan hij zich ook eindeloos vermaken met Farming Simulator en Fortnite op de PlayStation en met filmpjes op YouTube. Inmiddels is hij helemaal verslaafd aan het beeldscherm, maar hij blijft in ieder geval redelijk rustig op deze manier dus het is dan maar even zo. Af en toe doen we in de rolstoel een rondje over de boerderij om te kijken of alles daar wel goed gaat, maar eigenlijk geeft hem dat vooral veel onrust. Verder wordt hij verrast met visite, kado’s en kaartjes. Aan aandacht geen gebrek. 

Inmiddels zijn er 2 weken voorbij. Ik weet niet zo goed of ik moet zeggen ‘al’ of ‘pas’ 2 weken. De ene dag gaat het beter dan de andere dag. Daardoor voelt het een beetje dubbel, maar duidelijk is wel dat we sowieso nog 4 weken te gaan hebben. Jort gedraagt zich over het algemeen best goed, maar heeft een paar keer per dag een crash out en is dan heel moeilijk te hanteren. We moeten hem elke dag 100 keer blijven zeggen dat hij niet op zn zere voet mag staan. Wat voor hem lastig te begrijpen is, zeker omdat hij weinig pijn ervaart. Het is erg intensief en vermoeiend, en tegelijkertijd ook heel rustig omdat we dus niks hoeven, want er kan immers toch vrijwel niks. We proberen maar te accepteren dat dit is wat het is (dat valt niet altijd mee) en dat onze vakantie er dit jaar anders uitziet voor ons als gezin. Stan is veel aan het werk en gaat zelf met zijn vrienden op vakantie. Ook Evie is inmiddels op een leeftijd dat ze zelf met vriendinnen op pad kan. Er staat een prachtige tent in de tuin waar ze met vrienden en vriendinnen haar eigen camping life realiseert. Richard moet wat harder werken zonder zijn kleine knecht op de boerderij en zelf breng ik vele uren door in de buurt van Jort. Ik heb m’n eerste boek inmiddels uit! ;-)